Taniec hula

Taniec Hula

Hula to tradycyjny taniec hawajski, zapoczątkowany przez Polinezyjczyków, którzy zamieszkali wyspy hawajskie. To co odróżnia hula od innych stylów tanecznych to fakt, że hula nie może istnieć bez słów. Taniec ten wykonywany jest z towarzyszeniem pieśni, zwanej po hawajsku „mele” i właśnie ta pieśń, jej słowa, są największą wartością w hula. Bez słów, nie zaistniałby taniec, ponieważ taniec ten polega na obrazowaniu dłońmi i ciałem historii zawartej w pieśni. Osoba, ucząca się konkretnego tańca hula, najpierw poznaje historię opowiedzianą w pieśni, następnie poznaje gesty i kroki. Treść pieśni najczęściej poza dosłownym znaczeniem, ma również głębsze znaczenie przenośne, może również mieć znaczenie indywidualne dla konkretnego tancerza.

 

Istnieje wiele rodzajów hula. Dwa najbardziej popularne to dawny styl zwany kahiko oraz styl współczesny zwany auana. Hula kahiko tańczone jest przy akompaniamencie pieśni i tradycyjnych instrumentów, np. ipu (rodzaj bębna wykonanego z tykwy). Pieśni w stylu kahiko przedstawiają historie bogów, bogiń i wodzów hawajskich oraz opowiadają o stworzeniu świata i wyjątkowym dla Hawajczyków znaczeniu królestwa roślinnego i zwierzęcego. Można powiedzieć, że hula kahiko to rodzaj kroniki historycznej Hawajów. Hawajczycy, którzy w dawnych czasach nie potrafili pisać ani czytać, właśnie poprzez taniec hula przekazywali legendy i ważne wydarzenia kolejnym pokoleniom.

 

W XIX i XX wieku na Hawaje dotarły wpływy zachodnie, które, jeśli chodzi o hula, objawiły się powstaniem stylu auana. Styl ten różni się od kahiko tym, że wykonywany jest przy akompaniamencie melodyjnej piosenki i współczesnych instrumentów, np. ukulele. Historie opowiadane tańcem w stylu auana przedstawiają zazwyczaj piękno przyrody hawajskiej, mówią o miłości czy tęsknocie. Ruchy w tym rodzaju tańca są bardziej płynne i subtelne, przypominają delikatność dryfującego na falach kwiatu czy liścia. Stroje są również bardziej współczesne – kobiety zazwyczaj tańczą w długich sukniach, mają upięte fryzury, a jako ozdoby stosują lei lub upięcia z przepięknych kwiatów.

 

W tańcu hula, poza dłońmi opowiadającymi historię, ważne są również oczy, stopy i biodra. Oczy podążają w tańcu za dłońmi, podkreślając istotę uważności w naszym życiu w myśl jednaj z zasad filozofii hawajskiej, mówiącej o tym, że energia podąża za uwagą.

Jeśli chodzi o stopy, istotnym szczegółem jest fakt, że taniec hula tańczymy na boso. Hula jest tańcem związanym mocno z naturą. Tańcząc boso jednoczymy się z Matką Ziemią, masując ją delikatnie stopami. I na koniec biodra - kołyszące się na wietrze palmy, falujące wody oceanu, płynąca lawa – to wszystko oddajemy w ruchach bioder. Hula bez falujących bioder nie jest tańcem hula. To właśnie w biodrach, kiedy nimi poruszamy, uwalnia się energia, która jest dla nas uzdrawiająca, która usuwa wiele blokad w naszych ciałach. Ponadto, kiedy tańczymy hula, w którym stopom przypisane są konkretne kroki, a rękom całkowicie odrębne gesty, w cudownie przyjemny sposób doprowadzamy do synchronizacji półkul mózgowych.

 

Taniec hula jest dla wszystkich - dla kobiet i dla mężczyzn, dla grubszych i dla chudszych, dla młodych i dla starszych, również dla dzieci. ZAPRASZAM SERDECZNIE